Wienachtsferie

Advent_Journey_HR (Foto: Tanja Fahrni)
Machen wir uns auf nach Bethlehem… - Wir wünschen Ihnen allen eine gesegnete Adventszeit.
Si het nie guet gschlafe, wes um ds Reise isch ggange. Är scho. Er het eifach chönne ablige u furt isch er gsi. Sie hingäge het sech hundert Gedanke gmacht, was no alls müesst organisiert sy. Er het se albe usglachet u gfun-de, me chönn ja de vor Ort luege, was me bruuch. Lüt gäb‘s gnue, we me öppis bruuch. Handcherum isch er aber de o scho froh gsi, dass sie gnue Proviant het mitgno u öppe o mal e Rägeschutz für ihn.



Mängisch isch e Beiz, won er kennt het, de äbe zue gsi, u ds Wätter het nid ghalte, was es versproche het.

Als Chind isch Reise ihre Troum gsi. Einisch furt vo hie, Nöis erläbe. Aber d Mueter isch gsundheitlech aagschlage gsi u het sech schnäll Sorge gmacht. Da isch si lieber daheim bblibe. U itz überleit sie o scho jedesmal, was no alls mues organisiert sy, we si mal furt sött. Isch das Vererbig? Oder Er-ziehig? Es söll ömel ke Grund wärde, niene meh häre z gah. Wär syren Angscht z vil nache git, wird se einisch nümme los.

U de schlaht si ja o no chli em Vatter nache. Dä kennt ke Angscht. Oder doch?
Si erinneret sech, wien er reagiert het, wo si gseit het, si heig e Fründ, er syg es paar Jahr elter als sie. Oje! Das isch nid gue aacho denn. D Mueter wär auwä offener gsi, aber der Vatter het nüt wölle wüsse vo däm Nöie. Het es Theater gmacht u ere der Usgang wölle sperre. Denn het si gmerkt, dass o är syner Ängscht het. D Tochter z verlüüre, zum Byspil. Das het se denn rächt beschäftiget. Underdesse isch ds Ganze wider im Greis. Mit der Verlobig het der Vatter ihri Wahl und ihre Wäg akzeptiert.

„So, i wär parat“, tönt‘s itz vo dusse.
„Jaja“, git si zrügg. „U Chleider? Wosch Chleider o no mitnäh, oder bhaltisch eifach ann, was grad treisch?“ Er chunnt yne u lachet „Chleider wärde z wichtig gno“, meint er „Di meischte Lüt näh z vil mit, we si verreise. Näär schleipfe si wuchelang Wösch mit ume u bringe se untreit wider hei.“ Er het gschwitzt u nimmt e Schluck Wasser. De erklärt er: „Chleider sy dys Ressort. Das chasch du besser. I bi froh, we mitnimmsch, was i öppe bruuche.“ Itz mues sie lache. Früecher het er geng alls sälber wölle packe. Offebar het er glych chli öppis glehrt. Si geit i ds Schlafzimmer u suecht ihm vo syne Sache use. Si überleit, ergänzt, ersetzt u fröit sech, won er ihri Uswahl guet heisst und ere danket. Zwöi, drü Sache nimmt er no dänne u leit se zrügg uf ds Tablar. „So längt‘s o“, meint er „U wes nid längt, cha me underwägs geng öp-pe wäsche …“ – „Cha me?“ föpplet si. „Cha wär?“ – „D Frou vo mym Läbe“, lachet er. Er nimmt se i Arm. Es isch ere wohl byn ihm. Er ghört nid zu de-ne, wo sech geng müesse vüre stelle u macht kes grosses Wäse um sich. En Ehrleche isch er, e „Ganz-oder-gar-nid“-Typ, eine, wo me sech uf ne cha ver-lah. Und e unverbesserleche Optimischt. „Es Reisli“ het er gseit, wo d Mäldig cho isch. „Mir mache es Reisli zäme.“ U wo sie proteschtiert het, das pass itz aber vo der Zyt häär ganz schlächt, het er gmeint: „De luegs halt als Hoch-zytsreis aa. De passts.“ Alli Ywänd u Sorge het er zerstöit, kes Wenn und kes Aber het er la gälte. „Muesch luege“, het er gseit „Das wird es unvergässlechs Erläbnis.“

U sie? Si het no chli reklamiert u gjammeret, ghaderet u glitte. Aber z Innerscht inn het si gwüsst, dass er rächt het. Es wird en unvergässlechi Reis: Sie … verliebt u verlobt, im nünte Monet schwanger. Und 150 Kilometer bis uf Bethlehem.

Aus: «Gschänk – e klingende Adväntskaländer» (CD 2021) Alex Kurz & Christof Fankhauser (www.christoffankhauser.ch)


» LINK Christof Fankhauser